Vakantie modus met een zorgintensief kind

Als moeder van een zorgintensief kind is vakantie voor mij heel anders dan voor veel andere ouders. Waar anderen zich verheugen op weken samen weg, betekent vakantie voor mij dat de structuur grotendeels hetzelfde blijft. Flynt zit in een zorginstelling en zijn dagbehandeling gaat ook in de vakantie gewoon door. Dat klinkt misschien gek, maar voor mij betekent dat óók tijd voor mezelf – een onverwacht pluspunt waar ik dankbaar voor ben.

Toch kan ik niet ontkennen dat ik soms met een jaloerse blik naar kamperende ouders kijk. Tentjes opzetten, marshmallows roosteren, kinderen die zich uren vermaken in een speeltuin… Dat zit er met Flynt helaas niet in. Hij loopt weg, vindt het moeilijk om zichzelf bezig te houden en heeft altijd iemand nodig die dichtbij is.

Hetzelfde geldt voor ouders die wereldreizen maken met hun kinderen. Ik bewonder ze, maar het voelt voor mij onbereikbaar. Niet alleen vanwege de praktische uitdagingen – dezelfde als bij kamperen – maar ook omdat het me simpelweg te eng is. Flynt kan niet praten. Wat als er iets met zijn gezondheid gebeurt en hij mij niet kan vertellen wat er mis is? Die onzekerheid is te groot om zomaar te negeren.

Daar komt nog iets bij: we zijn nooit echt met het hele gezin weg. Altijd is er die scheiding tussen het leven met Flynt en daarbuiten. En ik vraag me wel eens af… hoe gaat dat straks als Sacha wat groter is? Met hem zouden we misschien wél zulke reizen of kampeervakanties willen doen. Hoe combineren we dat?

Op Instagram volg ik de wereld van Anna Sofie. Ouders die ieder jaar met hun gezin van 3 kids waarvan de oudste zorgintensief is, op vakantie gaan voor vaak 5 weken. Zo dapper vind ik hun. Dan moet je toch wel heel erg op één lijn zitten samen,

En dat is misschien wel het pijnlijkste: het waren ooit mijn dromen. Ik heb zelfs ooit een campertje gekocht, met het idee om samen de vrijheid van de weg te ontdekken. Het beeld van samen avonturen beleven zit nog steeds in mijn hoofd.

Nu heb ik dus veel tijd voor mezelf, maar ik heb ook heel veel dromen moeten loslaten.

Liefs Nadez